altijd communicatie

Wat mij nou het meest intrigeert na een aantal dagen Amerika? De Amerikaanse openbare wc’s. Alle openbare wc’s in Amerika zijn gratis. Nergens zit er een oud dametje met een schoteltje voor muntgeld en een schoteltje met pepermuntjes. Nee, betalen voor een bezoek aan een wc, daar doen Amerikanen niet aan. Goede zaak hoor, nu hoef je tenminste niet op zoek naar muntgeld die je meestal op zo’n moment nooit op zak hebt. Maar er is wel iets heel vreemds aan de hand met de Amerikaanse wc‘s.

Amerikanen zijn enerzijds extreem preuts maar op de wc’s verandert dat in een raar soort exhibitionisme. De meeste wc’s bestaan uit een piepklein deurtje met een gapend gat boven en onder het deurtje. Maar het ergste zijn de kieren van ruim 15 cm breed aan de weerzijden van het piepkleine deurtje. Iedereen kan je dus zien zitten of in mijn geval (smetvrees) zien hangen. Zo stond bij mijn eerste toiletbezoek in LA een klein Mexicaans meisje mij geïnteresseerd aan te staren door deze kieren.

Het bezoek aan wc’s buiten het hotel proberen we dus tot een absoluut minimum te beperken. Zeker na onze aparte ervaring zondag. Zondag zijn we vanuit Los Angeles naar Williams gereden. Een flinke rit maar zeker de moeite waard. Williams is een historisch Route 66 stadje en alles ademt echte Amerikaanse historie uit. Van de winkeltjes tot de cafés. De voormalige hoerenkast en nu Bed and Breakfast The Red Gartner was in een woord geweldig.

Super aardige eigenaar die wel van een biertje hield en een geweldige authentieke kamer. Op onze kamer waren zelfs nog 100-jaar oude krabbels op de muur te lezen van de cowboys en dames van lichte zeden. Alles was ingericht in western stijl en de service was buitengewoon.

‘s Avonds zijn we gaan eten bij een echte Amerikaanse diner. Er stond echter een flinke rij. Toen een Amerikaans stel ons vertelde dat zij al ruim een half uur in de rij stonden, zonk de moed ons in de schoenen. We raakten aan de praat en toen zij eenmaal aan de beurt waren, nodigden ze ons uit aan hun tafel. Dat scheelde mooi weer een half uur wachten.

Het eten was lekker, het gezelschap leuk en de Budweiser biertjes smaakten goed. Op een gegeven moment kom je er niet meer onderuit en moet je na al dat bier toch echt plassen. Rolf en ik besloten het erop te wagen maar waren geenszins voorbereid op hetgeen wat we gingen aantreffen.

De wc’s op het damestoilet hadden geen deuren! Er hingen gewoon wat gordijntjes die uiteraard volgens goed Amerikaans gebruik veel te klein waren. Ik stond dus gewoon in een hele vieze p(l)askamer te plassen. Moeizaam hield ik met mijn ene hand het gordijntje verkrampt vast. Stel je voor dat iemand het gordijntje opzij trekt. Sta je toch flink voor schut. Het gordijntje vasthouden en plassen bleek toch wat moeilijker dan gedacht. Of dit kwam door het bier of de angst dat iemand aan het gordijntje zou gaan trekken, weet ik niet. Maar ik was blij toen ik weer buiten stond.

Maar bij het herentoilet was het nog erger. Rolf kwam helemaal verbijsterd terug van het herentoilet. Hier hingen namelijk helemaal geen gordijnen en tot overmaat van ramp zat een Amerikaan daar een stinkende grote Amerikaanse drol te draaien. Raar volkje hoor die Amerikanen!