altijd communicatie

In lichte paniek kijk ik om me heen. Overal waar ik kijk, zie ik een complete wildernis. Hoge bomen, hoog gras en doornstruiken. Ik zie letterlijk en figuurlijk even door de bomen het bos niet meer. Nog nooit heb ik me zo alleen gevoeld. Mijn vriend is naar het front gestuurd. Zie ik hem ooit nog terug?

Ik verman mezelf en pak een bijl. Met al de kippenkracht in mijn lijf, begin ik op een boom in te hakken. En nog een boom, en nog een boom. Voordat ik het weet, ligt er een flinke stapel hout. Ik ben totaal niet handig en heb twee linkerhanden. Toch besluit ik het erop te wagen. Een huis bouwen moet toch niet zo moeilijk zijn? Ik bezoek mijn buren voor advies en ze geven mij verf, spijkers en gereedschap. Veel buren zijn daarnaast niet te beroerd om de handen uit de mouwen te steken. En voordat ik het weet, is mijn eigen getimmerde huis een feit. Nog nooit ben ik zo trots geweest!

En dan komt het langverwachte antwoord vanuit het front. Mijn lieve vriend is onderweg naar huis. Ik kan gewoonweg niet wachten totdat hij er is. De dagen sluipen voorbij en opeens staat hij voor mijn neus. We gaan gelijk van bil en ongekend snel is daar opeens ons kindje. Helaas moet ik weer volop aan de bak, want er moet een schooltje komen. Ons kindje groeit namelijk wonderbaarlijk snel op.

De bomen en het gras blijven ook als onkruid uit de grond schieten. Ik kan hakken en scheppen alsof het een lieve lust is, maar het werk houdt gewoon niet op. Inmiddels heb ik ook al een paar keer oog in oog gestaan met een beer, slang en mol. Ik ben een dierenmens, maar hier moet ik kordaat en wreed tegen op treden. Ik hamer de beren, slangen en mollen keihard op hun kop, totdat er geen leven meer in zit. Ik heb al snel geleerd dat overleven in de wildernis begint met een goede ruilhandel. Als een volleerd handelaar ruil ik berenvellen en slangenhuiden in voor handige items.

Toch valt het me steeds zwaarder om alles goed bij te houden. Het begint meer dan een dagtaak te worden. Pas nu weet ik wat echt werken is. Overdag naar mijn echte werk en ’s avonds echt aan het werk. Social gaming noemen marketeers dat. Maar met deze term ben ik het totaal niet eens. Frontierville is namelijk geen spelletje, het is gewoon keihard werken! Heeft iemand trouwens nog wat spijkers en verf in de aanbieding?