Tijden veranderen en de maatschappij verhard. Hierdoor gaan we vaak gelijk uit van het slechte in een mens. Door individualisering hebben we geleerd in de eerste plaats aan onszelf te denken en dan pas aan een ander. De meest geschikte plek om dit fenomeen waar te nemen is in de trein. Ik ben een van die gelukkige mensen die vier dagen in de week het voorrecht heeft om in een spitstrein te reizen. Niet de fijnste plek op aarde maar toch geniet ik altijd volop. Ik kan een grijns nooit onderdrukken als ik mijn medereizigers observeer. Een betere afspiegeling van onze maatschappij is er niet.

Als doorgewinterde forens weet ik dat, zodra de treindeuren opengaan, de hel losbarst. Iedereen wil tegelijkertijd naar binnen en elleboogwerk en duwpartijen worden daarbij niet geschuwd. En met iedereen bedoel ik dan ook echt iedereen. Jong en oud, autochtoon en allochtoon. Zo heb ik ooit een oud dametje met een wandelstok gevaarlijk om zich heen meppend een weg naar binnen zien banen. Leven en overleven.

Als instappende treinreiziger moet je in een mum van een paar seconden een instapstrategie bepalen. Ga je beneden of boven zitten? Een verkeerde inschattingsfout en je kunt de gehele reis staan. Je leert na verloop van tijd heel snel de treincoupe te scannen en je kansen te berekenen. Je focust je blik het liefst op jongeren of studenten aangezien die meestal een grote tas bij zich hebben en deze naast zich op een vrije zitplaats zetten. Veel reizigers zien deze zitplekken over het hoofd. Probeer ook te zorgen dat je geen onervaren reiziger voor je hebt lopen. Zo iemand realiseert niet dat je snel keuzes moet maken en houdt de boel op. Vaak met als resultaat dat alle zitplekken bezet zijn.

In het laatste het geval ren je weer terug naar de trap. Als doorgewinterde reiziger heb je altijd nog een oude gelezen Metro of Spits bij je. Met een beetje geluk kun je dan nog op de trap zitten met de krant als ondergrond, zodat je kleding niet smerig wordt.

Ongemerkt worden we steeds asocialer. We laten reizigers niet eerst rustig uitstappen. We vloeken op reizigers die niet snel genoeg een zitplaats zoeken. We versperren doorgangen door op trappen te zitten. We gooien onze tassen op zitplaatsen en slaken een zucht als iemand naast ons wil zitten. We bellen, schreeuwen, huilen en lachen in de trein in de veronderstelling dat we alleen op de wereld zijn.

Zo werd van de laatst een, op het eerste gezicht keurige, oudere dame die naast me op de trap zat helemaal woest. Een jongeman stapte wat onhandig over ons heen om de coupe in te gaan. `Niet normaal, jij asociale zak´, foeterde ze als een volleerd viswijf. Ze keek me aan voor wat bevestiging en het enige wat kon ik doen was glimlachen. Dat wij de doorgang versperde was haar even ontgaan. Wie is hier nou eigenlijk asociaal?

Ik verman mezelf en pak een bijl. Met al de kippenkracht in mijn lijf, begin ik op een boom in te hakken. En nog een boom, en nog een boom. Voordat ik het weet, ligt er een flinke stapel hout. Ik ben totaal niet handig en heb twee linkerhanden. Toch besluit ik het erop te wagen. Een huis bouwen moet toch niet zo moeilijk zijn? Ik bezoek mijn buren voor advies en ze geven mij verf, spijkers en gereedschap. Veel buren zijn daarnaast niet te beroerd om de handen uit de mouwen te steken. En voordat ik het weet, is mijn eigen getimmerde huis een feit. Nog nooit ben ik zo trots geweest!

En dan komt het langverwachte antwoord vanuit het front. Mijn lieve vriend is onderweg naar huis. Ik kan gewoonweg niet wachten totdat hij er is. De dagen sluipen voorbij en opeens staat hij voor mijn neus. We gaan gelijk van bil en ongekend snel is daar opeens ons kindje. Helaas moet ik weer volop aan de bak, want er moet een schooltje komen. Ons kindje groeit namelijk wonderbaarlijk snel op.

De bomen en het gras blijven ook als onkruid uit de grond schieten. Ik kan hakken en scheppen alsof het een lieve lust is, maar het werk houdt gewoon niet op. Inmiddels heb ik ook al een paar keer oog in oog gestaan met een beer, slang en mol. Ik ben een dierenmens, maar hier moet ik kordaat en wreed tegen op treden. Ik hamer de beren, slangen en mollen keihard op hun kop, totdat er geen leven meer in zit. Ik heb al snel geleerd dat overleven in de wildernis begint met een goede ruilhandel. Als een volleerd handelaar ruil ik berenvellen en slangenhuiden in voor handige items.

Toch valt het me steeds zwaarder om alles goed bij te houden. Het begint meer dan een dagtaak te worden. Pas nu weet ik wat echt werken is. Overdag naar mijn echte werk en ’s avonds echt aan het werk. Social gaming noemen marketeers dat. Maar met deze term ben ik het totaal niet eens. Frontierville is namelijk geen spelletje, het is gewoon keihard werken! Heeft iemand trouwens nog wat spijkers en verf in de aanbieding?

Onbevangen kinderen die een praatje willen maken, worden door hun ouders bij de hand genomen en snel weggetrokken. Alsof hij hun kroost zal verslinden met huid en haar. De kinderen snappen er niets van, want hij ziet er zo lief uit. En wij blijven verbijsterd over zoveel kortzichtigheid achter.

Aankomende zaterdag gaan we voor het eerst samen naar een sjiek hotel. Op de webpagina van het hotel staat dat iedereen welkom is. Maar ergens weten wij wel beter. Het zou ons niets verbazen als we bij aankomst een afkeurende blik krijgen toegeworpen van de receptioniste. De term ‘iedereen welkom’ gaat namelijk niet (meer) op in Nederland.

Toch is het moeilijk te verkroppen dat mensen een oordeel vellen op basis van uiterlijke kenmerken. Hij kan er tenslotte ook niets aan doen dat hij er zo uit ziet. Het is moeilijk te accepteren, omdat hij zo lief is. Hij is alles behalve gevaarlijk of agressief.

Het liefst ligt hij languit op de bank te knuffelen. Hij staat heel graag in het middelpunt van de aandacht en daarom is het ook zo zielig voor hem dat de aandacht vaak negatief is. Een tijdje geleden is hij zelfs aangevallen door een hond. Het enige wat hij deed was huilen en troost zoeken in mijn armen. Een held op sokken, maar dan wel een hele lieve held. Onze lieve bejaarde bulterriër Nino. De volgende keer dat we gediscrimineerd worden, bellen we gewoon de animal cops. Zij weten vast raad.

We besloten om met een achtbaan te beginnen die als mild stond omschreven. Op het plaatje zag het er acceptabel uit. Maar het bleek een martelwerktuig. Een klein bakje maakte in duizelingwekkende vaart scherpe bochten en draaide tot overmaat van ramp ook nog eens keihard om zijn eigen as.

We zaten in een bakje samen met een vader en zijn dochter van een jaar of zeven. Het meisje schreeuwde het uit van plezier. Ik overstemde haar met een aaneengesloten schreeuw van pure angst. Gelukkig was de ellende snel voorbij en gingen we naar een houten achtbaan. Dit leek me wel een geinig ding. We stonden lang in de rij. Toen de achtbaan begon, wist ik dat ik het totaal verkeerd had ingeschat. Het ding ging zo hard dat mijn hersenen zowat uit mijn hoofd spatte. Ik heb aangesloten gegild alsof ik van een wolkenkrabber naar beneden viel.

Na deze opwarmertjes was het tijd voor het echt werk. De meest angstaanjagende achtbaan van het park. Ik was bang, heel bang. De rij voor deze achtbaan was verrassend kort. Volgens mij durfde echt niemand erin. We mochten instappen. Rolf stapte in en ik rende keihard naar de overkant waar de uitgang zich bevond. “Ik durf niet meer”, zei ik tegen Rolf. “Ik blijf hier wel staan”. Vervolgens begon iedereen me moed in te praten en voordat ik het wist zat ik opeens in het stoeltje en werd de veiligheidsbeugel aangeduwd.

Deze achtbaan was zo ongelofelijk eng en zo ontzettend hoog dat tijdens die rit iets in mij is geknapt. Ik was zo bang dat ik het bang zijn oversteeg. Nu ik hier in was geweest kon ik alles aan. Elke achtbaan was vergeleken met dit monster een lachertje.

Hieronder een overzicht van de onmenselijke dag in de centrifuge.

Nu ik dit schrijf is het tien uur Amerikaanse tijd. Vanmiddag gaan we beginnen aan de terugtocht naar Nederland. Een lange vliegreis van elf uur, maar gelukkig hebben we weer stoelen bij de nooduitgang kunnen kopen. Maandagochtend/middag zullen we weer voet op Nederlandse bodem zetten. Een einde aan een mooie vakantie maar geen einde aan deze blog. Voorlopig dus geen vakantieblogs meer maar wel blogs over het alledaagse leven. Want dat kan ook heel mooi zijn!

Rolf heeft gedurende deze vakantie flink gewinkeld en gisteren was het weer raak. Nadat we bij Fishermans Wharf waren geweest om de zeeleeuwen te bewonderen, zijn we naar Union Square gegaan. Midden in het centrum van San Francisco en vlakbij ons hotel. Hier waren weer veel winkels te vinden. We gingen voor ongeveer de tiende keer deze vakantie naar een Levi winkel toe. En Rolf besloot dat het geen kwaad kon om voor de zoveelste keer een spijkerbroek te passen. Hij had er tenslotte nog maar een paar gekocht.

Terwijl ik verveeld bij het pashokje stond te wachten en af en toe afwezig knikte, gebeurde naast me iets wat mijn aandacht trok. Een winkelbediende liep naar een man. Deze man stond met een betraande blik het pashokje in te staren. `I’m so sorry, zei de winkelbediende en beide mannen keken elkaar geschokt en aangedaan aan. Ik vroeg me af wat voor afschuwelijks er in dat pashokje was gebeurd en liep erheen om er een blik in te werpen. Op de grond lagen een aantal spijkerbroeken die overduidelijk gepast waren. Het duurde een paar seconden voordat het bij me doordrong. Er was niks afschuwelijks gebeurd. Dit waren winkeltranen.

Even later zag ik deze man weer lopen. De lege blik in zijn ogen had plaatsgemaakt voor een blik vol vuur en passie. En ik zag dat hij uit de rekken een aantal nieuwe broeken had gegrist en dat hij weer vol goede moed een nieuwe passessie inging. Zoals jullie zullen begrijpen heb ik me uitstekend geamuseerd door deze op hol geslagen winkelende mannen te observeren.

s´Middags besloten we naar Castro te gaan. De beroemde homowijk van San Francisco. Het leek ons ontzettend leuk om gezellig te winkelen (wederom!) en te eten in een knus restaurantje. Ik had zulke leuke dingen gehoord over deze wijk. Maar wat viel het tegen. Het was eigenlijk een ordinair zooitje bij elkaar. Restaurants met dubbelzinnige namen als The Sausage Factory en Moby Dick nodigen daarnaast niet echt uit om te eten. We hebben de tram weer teruggenomen naar ons hotel en zijn gaan eten in een Japans restaurant.

Vandaag gaan we een excursie maken naar Alcatraz. Morgenochtend zullen we heel vroeg vertrekken naar Sixflags in Vallejo. We nemen vanuit San Francisco de ferry en moeten ongeveer 1,5 uur varen. Een dag vol sensationele achtbanen om onze vakantie af te sluiten. Gillend en vol adrenaline. Een mooie einde aan een mooie vakantie.

Ons hotel ligt perfect gelegen in het centrum. We hebben een grote kamer met een aparte zithoek en ‘s avonds kun je gratis genieten van lekkere wijn en live pianospel in de lobby. Gisteren hebben we sushi gegeten bij een Japans restaurant hier aan de overkant. Een verademing na al dat vieze vette Amerikaanse eten. We zaten aan een soort barretje met vitrine, waarachter de chef-kok het eten klaarmaakte. Leuk restaurantje en lekker gegeten. Daarna in een barretje wat gedronken.

Ik had in Nederland een te gekke blauwe lycra catsuit besteld voor mijn eighties party maar die blijkt niet leverbaar te zijn. Tot mijn grote vreugde is praktisch naast ons hotel een hele grote feestartikelenshop gevestigd. De komende dagen ga ik daar eens flink neuzen om een nieuwe jaren 80 outfit bij elkaar te sprokkelen.

Vandaag gaan we naar de pier toe om een excursie naar Alcatraz te boeken en de zeeleeuwen te bewonderen. Zaterdag gaan we naar Sixflags in Vallejo. Een plaats ongeveer een uur verwijderd van San Francisco. Dit schijnt een van de spectaculairste pretparken van Amerika te zijn. Ik heb Rolf beloofd dat ik samen met hem in alle attracties ga zitten. Iets zegt me dat dit nog veel enger gaat worden dan de achtbaan in Vegas. Samen op vakantie gaan blijft toch een kwestie van geven en nemen.

Onze tent lijkt veel op een gedetineerdenverblijf. Er staat een oud roestig bed in die bij elke beweging een keihard gepiep produceert. De verwarming hangt met losse elektradraden aan elkaar en ziet eruit alsof hij elk moment vlam kan vatten. Elke keer als je hem aanzet, speel je met je leven. De kans op elektrocutie of koolstofmonoxidevergiftiging is meer dan reëel. Op de muren hangen waarschuwingsborden tegen de beren. Buiten de tent staat een berenkluis.

Alles wat ruikt, dus ook toiletartikelen maar zelfs ook flessen water, moeten in de berenkluis. Anders bestaat de kans dat je een nachtelijk bezoekje krijgt van een beer. Precies bij ons bed zijn twee raampjes van zeil. Het idee dat hier een beer met groot gemak zijn kop doorheen steekt en ons aan kan kijken terwijl we liggen te slapen, stemt ons angstig.

De toiletten zijn volgens goed Amerikaans gebruik weer voorzien van grote doorkijkgaten en kieren. De deuren openen naar binnen, waardoor je gedwongen wordt om tegen de wc-pot aan te gaan staan om naar buiten te kunnen. Mijn desinfectiegel en doekjes maken overuren. Nergens hangt een haakje voor je handtas. Al snel zou ik erachter komen dat kampeerders geen handtas hebben. De douches zijn gescheiden met een vies, en wederom weer volgens goed Amerikaans gebruik, te klein douchegordijn.

s‘Avonds koelt het extreem af in Yosemite park. De eerste nacht was dan ook puur afzien. We lagen onder een dun linnenlaken en durfde de verwarming niet aan te zetten, bang dat we de volgende ochtend niet zouden halen. De kou dringt diep door in je botten en natuurlijk moet je dan ook plassen. Het vooruitzicht van een nachtelijk bezoek aan de vieze toiletten, dwars door berenland met een gammel zaklantaarntje, zorgt ervoor dat je onmenselijk lang je plas op kan houden.

De kou werd op een gegeven moment zo ondragelijk dat we besloten om het viezige luizenkleedje dat ook in onze tent lag maar te gebruiken. Langzaam mummificeerden we ons in het luizenkleedje en kropen tegen elkaar aan. Onze telefoons waren leeg en we hadden geen elektra. Elk besef van tijd was weg. Op een gegeven moment konden we niet meer. We moesten plassen. Hup, de bittere koude nacht in met ons gammele zaklantaarntje. We zagen geen hand voor ogen. Opeens dook uit het niets een schim op. Ik schreeuwde het letterlijk uit van angst. Het bleek een mevrouw te zijn en geen beer.

We besloten bij terugkomst ons water uit de berenkluis te halen. Ik had keelpijn en voelde me ellendig. Laten we het water maar gewoon in de tent laten, dacht ik. Ik was inmiddels zo moe, koud en bokchagrijnig dat het me niks meer kon schelen of er een beer op af zou komen. Hij moest het eens proberen. Ik was op dat moment echt in staat om een peut op zijn snuit te geven. Wat een ellende.

Inmiddels waren we ook zo levensmoe dat we de verwarming hadden aangezet. Er kwam een muffige stank van af en we konden slapen. Of dit nou door de koolstofmonoxide kwam of totale uitputting zal altijd een raadsel blijven. Feit is dat kamperen echt kramperen voor ons is. Dit was echt twee dagen overleven voor ons. Om onszelf te troosten zijn we voordat we naar San Francisco zijn gegaan eerst langs een gigantische shopping mall gereden. Troostwinkelen noemt men dat.

Death Valley is inderdaad erg heet en het is zelf moeilijk om adem te halen in de drukkende warmte. Niet voor niets wordt er gewaarschuwd om vooral niet op eigen houtje te gaan wandelen. Gelukkig maakte ons lodge en bijbehorend zwembad een hoop goed. We hebben lekker een flesje rosé weggetikt en dan is zelfs de hitte van Death Valley goed te verdragen.

Vandaag zijn we aangekomen in Lee Vining een tussenstop voor ons tweedaagse verblijf in Yosemite park. We zitten nu in een aftands motel waar de tijd heeft stilgestaan. We zouden vandaag het spookstadje Bodie bezoeken maar hadden even genoeg van het rijden. Lekker even een dagje gehangen, rustig aan gedaan en een biertje en een roseetje gedronken dus.

Morgen gaan we naar Yosemite om twee dagen in een tent te kamperen tussen de beren. Heel spannend allemaal hoor. De tent is behoorlijk groot en goed geïsoleerd dus het komt vast wel goed met ons. De grote vraag blijft natuurlijk wordt het kamperen of wordt het kramperen. Over drie dagen laat ik het jullie weten. We zullen dan aan de laatste fase van onze reis beginnen. We hebben ons reisschema iets aangepast en gaan vanuit Yosemite direct naar San Francisco toe.

Elk hotel in Vegas is een attractie op zich. Ons hotel is zo groot dat we constant verdwalen in het casino en in het gigantische winkelcentrum dat erbij hoort. Helaas liegen de prijzen er ook niet om. Eerlijk gezegd is dit wel heel erg jammer hoor. Wil je gebruik maken van de fitness in het hotel dan betaal je per keer maar liefst 25 dollar. Wil je in een achtbaan dan betaal je per persoon 12 dollar. Een biertje of een patatje is 6 dollar. Een doosje chocolaatjes 41 euro. De prijzen zijn echt absurd hier.

Afgelopen donderdag besloten we om maar eens te gaan winkelen omdat we de hotels en bijbehorende prijzen even zat waren. En we zijn helemaal losgegaan. Wat een schril contrast met de Strip zeg! In de outlet centers koop je dure kledingmerken voor een prikje. We hebben ons dan ook gigantisch misdragen. Niet in het casino dus maar in de shopping mall. Zo blij als een kind waren we.

‘s avonds besloten we naar de andere kant van de Strip te gaan. Volgens verhalen een beetje de vergane glorie. We gingen naar hotel Circus Circus en we voelden ons gelijk thuis. Niet omdat we thuishoren in een circus (of toch wel). Maar dit was een casino zoals ik me dat had voorgesteld. Vol met echte Amerikanen. We keken onze ogen uit. De barkeeper was geen dame met een Bunnypak aan en opgepompte borsten (zoals in alle andere hotels) maar een dikke Amerikaanse man van rond de zestig vol met verhalen over vroeger. De dame die de mensen in het casino hielp was alles behalve mooi maar wel heel aardig. Hier waren de prijzen nog normaal en de mensen echt oprecht geïnteresseerd. Een mooie ervaring.

Morgen vertrekken we naar Death Valley. Een schriller contrast is er niet maar het schijnt daar ontzettend mooi te zijn. Van de hectiek naar de rust. We verblijven daar een nacht en vertrekken dan naar Lee Vining vlakbij het spookstadje Bodie. Maar daarover later meer.

Bleek dat we de navigatie iets te laat hadden aangezet en dus de verkeerde uitgang bij het park hadden genomen. Dik een uur vertraging maar dat mocht de pret niet drukken. Het weer was heel erg regenachtig maar dat maakte het natuurschoon om ons heen er niet minder om. We hebben genoten van onze autorit. We keken echt onze ogen uit.

In Utah waar Bryce Canyon ligt, is het een uur later dan in Californie. Al met al kwamen we dus pas rond half vijf aan. Maar het zonnetje brak door en de Bryce Canyon zag er echt betoverend uit. We hebben een stukje gewandeld maar waren er niet helemaal gerust op. Er leven in dit gebied poema’s en beren. Toch een beetje eng idee hoor, vooral als je zo in de schemering alleen met zijn tweeën loopt.

De foto’s die we genomen hebben, lijken stuk voor stuk op ansichtkaarten. Op een foto waar we samen op staan, lijkt het zelfs of we de achtergrond er achter geplakt hebben. Wat een ervaring weer. We zagen hertjes in het wild en waar je ook keek het zag er allemaal even mooi uit. Ons hotel was ook piekfijn in orde. Kortom echt weer een dag om niet te vergeten.

Terwijl ik dit schrijf is Rolf aan het trainen in de fitnessruimte van ons hotel. Hierna vertrekken we naar Las Vegas waar we drie dagen zullen blijven. De eerste nacht hebben we al geboekt in Hotel Planet Hollywood midden op de Strip naast het bekende Bellagio hotel met de fonteinen. We zijn ontzettend benieuwd hoe het ons zal bevallen. De zaken schijnen slecht te gaan in Vegas dus we gaan kijken of we voor de rest van de dagen een mooie deal kunnen krijgen bij een hotel. Viva Las Vegas!